Dwóch znanych muzyków korzysta z fajnego serwisu dzięki któremu nie muszę wgrywać mp3 do plajera po prawej i w dodatku pozwalam Wam słuchać w 100% legalnie ;]. Kilka słów o tym napisałem na netaudio.pl tu: http://netaudio.pl/blog/2009/10/09/imogen-heap-za-darmo-moby-za-darmo-tak/ .
Tutaj sprawdzę jak to działa w praktyce.
Imogen Heap – Ellipse
Moby – Wait For Me
Wait For Me by thelittleidiot
Chyba fajnie posłuchac dobrych płyt?
Od dłuższego czasu miałem zamiar napisać o płytach March Rosetty. Później odkryłem, że Menhirs of Er Grah to ta sama postać. Oba projekty bardzo przypadły mi do gust, więc się skontaktowałem z artystą w celu zdobycia kilku dodatkowych informacji i zacząłem pisać. Niestety ogrom jego twórczości trochę mnie przytłamsił i zanim miarodajnie zapoznałem się z wszystkimi albumami minęło sporo czasu. W sumie w playerze miałem 8 płyt Marcha Rosetty, 3 Menhirs of Er Grah, Minimal States, Black Crown plus do tego The Marshal Chapel Experiment i Hip Nothings leciało z myspace’a, które mimo braku wydania na razie są bardzo bardzo mocnymi pozycjami.
Wyszło bardzo obszernie i trochę za dużo i za długo dla mnie, więc mam nadzieję, że wszelkie niedoróbki zostaną mi zapomniane. Po tekst zapraszam na netaudio.pl, a dokładnie tu: http://netaudio.pl/blog/2009/08/16/thomas-peter-carter/ .
Narkotyki są dla osób ubogich w doznania. Te w postaci chemicznej. Ja właśnie jestem na chaju wywołanym zupełnie innym nałogiem. Nawet nie nałogiem. Ilość i częste dawki nie wywołują ekstazy. Ta przychodzi nagle z pierwszymi dźwiękami, które idealnie zastymulują mój mózg. Zaskakujące jest, że kategoria wywołująca euforię nie należy do tych, w których się zasłuchuję. Objawy nie kłamią. Mamy do czynienia z płytą dla mnie stworzoną. Jak inaczej wytłumaczyć lekki zawrót głowy, ciągły uśmiech, pulsującą przestrzeń naokoło, radość wypełniającą mnie w każdym centymetrze (w końcu mamy system metryczny), brak jakichkolwiek obaw? Oczywiste jest, że trafiłem na swój narkotyk. Dam wam spróbować. Razem fajniej.
Nazwa substancji to Remixed. Wiele takich na rynku i w sieci, więc pewnie kiedyś trafiliście, wzięliście i kicha. Proszę się nie sugerować. Stworzeniem tej odmiany zajął się Fabrizio Paterlini, a dystrybucją Lunar Flower. Wyprodukowana została wysmienicie przez niezależnych chemików. Całe kółeczko składa się z 7 składników o bardzo interesujących nazwach: Re-Imagined, Lost Cosmonauts, 12 Theory Adagietto, AlesMusiques, Lunchtray, Wilhelms Desolate i Sunset Walk. Stworzone zostały na bazie czysto naturalnych odmian pianina klasycznego i w większości zostały oznaczone jako rmx. Melodia płynąca z oryginałów wywołała u jednego z chemików objaw zwany śpiewem. Wyszło jak zawsze, kiedy robi się coś z głębi siebie i prawdziwie. Ten Remixed jest na rynku już od miesiąca, ale u takiego dealera, którego trudno znaleźć.
Lepiej dam wam namiary, bo szkoda by było zarazić się niechęcią przez użycie nieczystej mieszanki. Najlepiej bezpośrednio na stronie Fabrizio Pterliniego. Jak dojdziecie do siebie to podzielcie się objawami. I proszę nie starajcie się przyspieszyć działania przez zmniejszanie ilości żadnego ze składników, ani przez mieszanie z innymi dopalaczami.
Dla osób nietolerujących elektroniki, czysto naturalny pierwowzór znajduje się także u głównego dystrybutora, ale na podstronie z próbką Viandanze. Dla tych co jednak wolą wersję przegotowaną miła zapowiedź: Fabrizio i March Rosetta jeszcze w tym roku mają ukończyć badania i wypuścić do obiegu “Viandanze re-imagined”.
Sfera muzyczna nie tak dawno temu zaczęła się rozpędzać i coraz więcej powstaje wielkich portali o tematyce wolnej muzyki, a jak grzyby po deszczu pojawiają się netlabele. Codziennie pojawia się kilkadziesiąt (może nawet setki) nowych płyt! Niestety u nas w kraju jest to obiekt zainteresowania głównie pojedynczych osób, których efektem są liczne strony i blogi. Wymienię kilka: MMR, netmuzyka, ccm, istotassąca, fatiqmusic, mynameiselvis, arciv-ev-noise, pga, vombatradio., goodnetlabels
Ja oraz twórcy wymienionych stron jesteśmy jednak przekonani, że wkrótce to się zmieni 
.
P.S. radzę sprawdzać tutaj co jakiś czas: netaudio.pl
Mam wyrzuty sumienia w związku z tak długą przerwą we wpisach, ale w międzyczasie stworzyłem stronę z aktualnymi utworami, którą pewnie większość z was już widziała. Ci co jeszcze tam nie byli to powinni kliknąć w PlejListę na górze. Poza tym wniknąłem głębiej w świat muzyki darmowej i … niemal bezpowrotnie mnie to wciągnęło. W całym tym pędzie przeglądnąłem dziesiątki, czy nawet setki stron z muzyką oraz artykułami odnośnie creative commons (odnośniki do największych znajdują się na plejliście). Tam też wybrałem częściowo na oślep kilkadziesiąt płyt, z których po wstępnym przesłuchaniu pozostało mi 25 dość ciekawych pozycji. Zdecydowanie moją ulubioną w tym czasie została jedna.
Leon Somov. Litwin. Młodziak studiujący w Londynie tworzenie dźwięku. Wspólnie z wokalistką Jazzu nagrał krótką płytę tak dobrą, że słucham jej w kółko . Może nie jest to jakaś miarodajna, czy opiniotwórcza charakterystyka, ale trudno. Największe skojarzenia mam z płytą 100th Window Massive Attacku. Głęboka, estetycznie i oszczędnie dobrana elektronika sprawia wrażenie idealnie pełnej. Nie trafłem na żaden dźwięk, który byłby zbędny oraz absolutnie nic bym nie dodał. Każdy (!) kawałek utrzymuje poziom, a całość tworzy zgrabnie zwartą kompozycję mimo dość różnych pojedyńczych pomysłów. Wokal jest trafiony fantastycznie i równie dobrze radzi sobie z angielskim jak z litewskim, który niestety pojawia się tylko w Mano. Niestety, bo jest łagodny, melodyjny, uwodzący i tak miły dla ucha, że zacznę słuchać zespołów litewskich jeśli zawsze tak wychodzi. Drugą piosenkę Leona z litewskim śpiewem możecie posłuchać na plejliście w propozycjach. Pochodzi ona z nowego albumu z remiksami Offline EP, który także jest bardzo udany.
Całość jest do odsłuchania na miejscu, ale zdecydowanie lepiej jest ściągnąć wszystko w lepszej jakości ze strony wydającego Somova netlabelu. W tym celu należy wejść na Sutemos i odnaleźć w spisie po lewej pożądaną pozycję, a następnie na środku wybrać ściąganie całości w folderze zip.
Może jest to po prostu bardzo dobrze trafiająca w moje gusta pozycja, ale z pewnością jest wyprodukowana na światowym poziomie i warto się zapoznać. Ja z pewnością będę śledził karierę Leona, a na myspace’sie jest już kilka nowych fajności do odsłuchania w trochę innej stylistyce. Przy okazji znajduje się tam teledysk do remiksu Mano, który robi wrażenie skradzionego z FashionTv w najlepszym znaczeniu tego porównania.
AKTUALIZACJA
Dla leniwych podaję bezpośrednie linki do płyt i dodatkowych utworów. Wystarczy kliknąć i pobrać, a u osób ze zbyt dużą ilością pluginów (czytaj: jeśli mp3 uruchomi się w przeglądarce) kliknąć prawym myszy wciskiem i potwierdzić “zapisz plik docelowy jako”.
Leon Somov – Offline EP (2007) [7 utworów 70mb]
Leon Somov feat. Jazzu – Offline Remixed (2008) [14 utworów 120mb]
Leon Somov And Aurimas Rimeikis – Kruopu [1 utwór 7mb]
Leon Somov feat. Jazzu and Darius Zickus – Song About Love [1 utwór 7,5mb]
Przez ostatnie kilka dni nie nastąpiły tutaj żadne zmiany, poza małym niebieskim przyciskiem w prawym górnym rogu. Od dzisiaj oficjalnie wszystkich zapraszam do częstego klikania na “PlejListę”, zapoznawanie się z zawartością i aktywnej działalności po drugiej stronie tego bloga.
Wszelkie szczegóły znajdziemy na miejscu.
Zapraszam serdecznie. Do usłyszenia!
Mikromusic odpadło z eliminacji do nadchodzącej eurowizji w wyniki niedostosowania się do regulaminu. Zupełnie przypadkiem natknąłem się na tę informację dnia dzisiejszego. Byłem tak zaskoczony, że przejrzałem dokładnie całą stronę raz jeszcze. Ewidentnie coś się nie zgadzało. W odróżnieniu od grupy docelowej takich informacji nie ciekawiło mnie, co takiego przekreśliło ich „szansę”, ani z jaką piosenką startowali do eliminacji, tylko co do jasnej robi ten wrocławski zespół na tym konkursie?! Bardzo dobrzy muzycy, dobra wokalistka, ciężka praca, dziesiątki koncertów w kraju i kilka lat wybijania się pozwoliło stać się Mikromusic rozpoznawalnym w kręgach raczej alternatywnych, czy też jazzowych. Ja osobiście zawsze ich lubiłem mimo, że nie słucham w domowym zaciszu. Podoba mi się lekkość kompozycji oraz głos Natalii, ale trochę drażnią, jak dla mnie zbyt poetyckie teksty. Może moja wrażliwość jest niezbyt czuła na delikatne różnice między sztuką , a kiczem i odruchowo, jak coś mnie denerwuje to wrzucam do kiczu. Nie mówię tu konkretnie o piosenkach zespołu, ale o samej naciąganej alternatywności i „ty tego nie rozumiesz”. Dlatego jak ktoś śpiewa o kardamonie i pieprzu to już dla mnei za dużo. Wolę proste metafory w języku zrozumiałym dla takich przeciętniaków jak ja.
Mikromusic lubię i jak słyszę w radio jadąc samochodem to nie zmieniam. Digit-All-Love lubię bardziej, ale głównie za sprawą muzyki. Jednak w obu formacjach brakowało mi czegoś. Słuchałem, bo było blisko spełnienia moich muzycznych oczekiwań, ale coś nie do końca grało, jak trzeba. W tak zwanym między czasie znalazłem Ich. Złoty środek. Dziesiątki tysięcy punktów więcej i plus kilka leveli experience. W dodatku ze Stanów, więc śpiewają po angielsku bez zbędnych akcentów i dodatkowo nawet zbyt kontrowersyjne lub tandetne teksty, które mogłyby się pojawić można z łatwością wpuścić przez drugie ucho.
Moonraker. Amerykański poprawiony odpowiednik naszej mikromuzyki połączonej w jedno z Digitalllove. Kelli Scarr śpiewa z taką samą lekkością, jak Natalia i z podobną nutą jazzu w głosie, jednak tutaj wydaje się to wszystko być milion razy bardziej naturalne. I nie ma się wrażenia jakby śpiewała z na wpół zamknietym gardłem. Na stronach sprzedających płyty grajków z Bostonu (teraz już NY) można znaleźć kilka wydawnictw jednak w formie prawdziwej audio cd nie dostaniemy już albumu o tym samym tytule co zespół, który jest podsumowaniem początków twórczości. Zdobyłem za to Nada Brahma, która w zupełności zaspokaja mój apetyt.
Tutaj powinienem zacząć opisywać muzykę. Na portalach, jak porcys zostałoby mi zarzucone, że recenzja nie mówi o muzyce i, że to pseudointelektualny bełkot, dzięki któremu pozwalam ulżyć swoim literackim zapędom. Wyobraźcie sobie, że „prawdziwi melomani” opisują muzykę przez klawisze kalwiatury i wydaje im się, że robią to tak dobrze, że czytelnik od patrzenia słyszy dźwięki. Jeszcze nigdy nie przeczytałem takiej recenzji, żeby nie musieć słuchać krążka. Zazwyczaj potrzebuję ogólnie nakreślonej formy zawartości, aby odnaleźć, czy gatunek muzyczny nie jest z tych, które omijam z daleka. Potem zaczyna się szukanie po youtubie, myspaceach, stronach wykonawców itd. Lepiej niż powyżej nie określę zawartości Nada Brahma. Mogę jedynie stwierdzić, że jest NAPRAWDĘ warta zapoznania się. A ja umożliwiam wstępne zapoznanie się w takiej jakości w jakiej pozwala internet. Wszystkie utwory już znajdują się na pomarańczowej liście.
Co do darmowych możliwości zdbycia Moonraker to na stronie sklepu payplay.fm po zarejestrowaniu się otrzymujemy punkty karmy, która można wymienić na wybrane piosenki. Później szukamy pożądanego zespołu i patrzymy, czy na liście utworów jest różowy przycisk zamiast ceny. Klikamy, potwierdzamy, ściągamy. Moonraker oddaje w ten sposób kilka mp3. Można też co nieco posłuchać na ich myspace.
P.S. Posiadam jedną zafoliowaną płytę Nada Brahma. Zainteresowanych proszę o kontakt mailowy lub gg. Chyba zrobimy aukcję. Kto się zgłosi i da więcej do dnia 5 lutego mozę ją odebrać osobiście we Wrocławiu lub poprosić o wysyłkę dokądkolwiek.
Wiem, że 2002 rok był bardzo dawno temu, ale muszę napisać o tych kilku utworach. Muszę też dać wszystkim możliwośc ich odsłuchania. W marnej jakości, ale zawsze jakiejś, umieściłem je po prawej w „pudełku”.
Zastanawialiście się kiedyś jak to jest możliwe, że zespół, bądź wykonawca nagrywa kapitalny kawałek? W przypadku dobrych muzyków nie dziwi to jakoś bardzo, ale co z wielką ilością beztalenci? Nie raz zdarzyło mi się, że usłyszałem miłe dźwięki i zachęcony odkryciem szukam więcej pod tą samą nazwą, ale bezskutecznie. Wszystkie inne są absolutnie nie do słuchania! Przypadek? Dobry dzień? Natchnienie? Nie bardzo to realne, żeby żadne z tych trzech nigdy się nie powtórzyło. Wywnioskowałem zatem, że to nie osoba tworzy dzieło, ale dzieło znajduje sobie wyjście na świat przez Bogu ducha winnego przeciętniaka. Skoro dusza potrzebuje medytacji, ciało potrzebuje snu i nocnych marzeń, ludzkość w niewytłumaczalny sposób stworzyła tyle „cudów świata”, a mózg reaguje na bodźce zewnętrzne w tak skomplikowany i subtelny sposób, że nie da się tego naukowo wyjaśnić, a jednocześnie przyroda, włączając w to człowieka, aby istnieć w pełni wymaga wszechogarniającej harmonii, to czemu dźwięki nie mogą być częścią tej mistycznej układanki? Przecież to zupełnie logiczne, że umysł pod wpływem czynników zewnętrznych staje się bardziej płodny. Łączymy to z wrodzoną, podświadomą zdolnością wyczuwania rytmu i wyobrażania dźwięku i voila! Konkretne miejsce, czas i zdarzenie staje się bramą dla idealnie czystej muzyki, która dodatkowo wg mojej teorii prędzej, czy później i tak gdzieś się pojawi, bo jest niesforna i nie wytrzyma w niebycie.
W przypadku Seluah mamy do czynienia z bardzo zintensyfikowaną wersją przedstawionych zależności. Po pierwsze: zespół tak nagle jak coś wydał, tak nagle też skończył (przynajmniej do dziś); po drugie: nie jeden, ale wszystkie utwory są naprawdę wyjątkowe; po trzecie: stało się to tak dyskretnie, że poza sklepami z niezależną muzyką, gdzie można ściągnąć mp3 (i flac na szczęście) nawet wujek google nic nie wie na ich temat. Grupa powstała w roku 2000 i zapewne gdzieś w rejonie swojego zamieszkania daje wciąż jakieś małe koncerty, ale z pełną odpowiedzialnością mogę ich skompresować do epki.
Pięć numerów na jedynej wydanej EP poszerzyłem o jeden znaleziony na składance „Louisville is for Lovers” z 2003 – Black Dress Revolution, który klimatycznie pasuje doskonale. Wpisanie tytułu w wyszukiwarce w cudzysłowiu daje 56 wyników, które w 99% kierują do mojej strony na laście. Zaprawdę bardzo nieznana kapela. W zespole nie ma lidera i żaden z członków nie miał nigdy zajęć z gry na instrumencie, ani śpiewu. Na lokalnej stronie Louisville jest jeden wywiad z chłopakami z 2003 roku. I w ten sposób najobszerniejszym tekstem na temat Seluah jest niniejszy.
Seluah to imię syreny. Uwodzi każdego, kto ją usłyszy, a potem zabija. Mnie uwodzi za każdym razem jak słucham, a mogę w kółko. Zabija natomiast niezaspokajalne pragnienie ukazania się całego albumu. Prawdopodobnie nie nastąpi to nigdy.
Mamy oto możliwość posłuchania muzyki, która powstała sama, gdzieś na pograniczu ziemi i kosmosu, a następnie zstąpiła na taśmy w mieście mniejszym od Wrocławia. Może z drugiej strony jest to zupełnie przeciętny zespół, który jedynie mi się spodobał i żadne czary mary nie mają nigdzie miejsca. Może.
Po 3 dniach w łóżku z gorączką od 35,2 do 39,9 jestem w stanie znowu coś napisać. Nietrudno odgadnąć, że w takim stanie nie bardzo ma się ochotę na słuchanie czegokolwiek co nie wprowadza w lepszy humor.
W Stanach znany przez każdego, kto ma radio, w Holandii, Szwecji i Niemczech podobnie, a u nas? We Wrocławiu w Empiku jest jeden egzemplarz najnowszej płyty i to horrendalnie drogo. Ostatnio w związku z nagraniem “Lucky” w towarzystwie Colbie Caillat pojawia się w polskich stacjach radiowych. Niestety nie jest to najlepszy początek na poznanie Jasona Mraza.
Najlepiej zacząć od początku, czyli od dema Mraza z 1999 roku: “A Jason Mraz Demonstration”. Jest mały problem. Albumów niestudyjnych praktycznie nie da się zdobyć. Demonstracja jest 30 minutową koncertową epką w pełni charakteryzującą następne 10 lat twórczości. W skrócie: pan czeskiego pochodzenia z melodyjnym popowym głosem i świetnym wyczuciem rytmu + gitara. Tylko proszę nie kojarzyć z Jose Gonzalezem, czy Finkiem, bo to jest wypełnione pozytywnymi emocjami. Doszło kilka lat, kilka albumów, kilkaset koncertów i z pewnością nie ubyło talentu i łatwości grania na żywo.
Zanim przejdziemy dalej radzę każdemu użytkownikowi Winampa, któremu obce są jakiekolwiek inne formaty audio niż mp3 i wma ściągnąć z tej strony plug-in i zainstalować. Pozostali jakoś sobie poradzą. Dodatkowo wartą uwagi jest sprawa legalności rozprzestrzeniania bootlegów. Na swojej oficjalnej stronie Mraz popiera zgrywanie oraz wymianę jego koncertów. Kto nie wierzy niech sam przeczyta tutaj.
Może ktoś pomyślał, że to głupota prezentować jakieś nagranie z koncertu, skoro gość ma trzy oficjalne wydawnictwa, co? Błąd! Od początku Mrazowej kariery wszem i wobec wiadomo, że to jest zwierzę sceniczne a albumy są po to, aby można było live grać inne wersje ;]. Poza tym trudno u nas dostać jego płyty, a jakość prezentowanego nagrania jest boska, bo z “soundboardu”. Przejdźmy do sedna. Jest taka fajna strona archive.org, która mieści mnóstwo treści bez praw autorskich. Jason Mraz, Holandia, rok 2007, Rotterdam. Trzeba ściągnąć każdą piosenkę osobno i bardzo dużo miejsca zajmą, ale warto. 85 minut największych hitów oraz 2 piosenki z najnowszego krążka, który wyszedł pół roku temu. Wg mnie jest to najlepszy set na zaznajomienie się ze stylem Jasona. Taka wyrocznia. Nie spodoba się, to już nie ma co próbować innych płyt. Spodoba się, to powoli staniecie się wielbicielami.
P.S. na rozweselenie polecam posłuchać gadki na początku “After An Afternoon” 
P.P.S. mój komputer odmówił chwilowo posłuszeństwam, więc próbki po prawej stronie pojawią się wkrótce (myślę, że demonstracja)
P.P.P.S. jakby ktoś się zakochał, to mam jeszcze dwie nieużywane płyty Mr.A-Z do sprzedania. Proszę pisać maile na adres, który też gdzieś z prawej się znajduje
Na zachętę do częstych odwiedzin zaproponuję najpierw płytę darmową. Jednocześnie wypromuję troszkę portal z muzyką CC.
Nie wiem czemu, ale w ogólnej świadomości jeśli coś jest darmowe to znaczy, że zapewne nie jest warte pieniędzy. Myślę, że statystycznie żadna z osób słuchających Massive Attack, Portishead, Tricky’iego itd. nigdy nie słyszała o Black Era. Mogę się też założyć, że jeśli zespół wydałby album i w Media kosztowałby około 100zł to byłby ubóstwiany przez tychże słuchaczy.
Zespół trip-hopowy w pełnym znaczeniu tego słowa. Na szczęście nie śpiewają po włosku. Głównie nie śpiewają po włosku. Kompozycje są…. chwila! Po co mam próbować opisywać cokolwiek skoro za dwa kliknięcia możecie sami posłuchać i sami ocenić.
Oto link do strony albumu na Jamendo. Na pierwszy ogień polecam utwór tytułowy, The Tunnel, Bowtoday…
